DEEL 1
In 1933 reeds zinspeelde men in Vijlen met de gedachte de edele voetbalsport in georganiseerd verband te gaan beoefenen. Iedere dag werd er door de Vijlense jeugd, op hun eigen "voetbalveld" Op gen Dreisschen, naar harte lust onder "dur tram" getrapt. "Dur tram" was een extra grote bal, die groter werd, naarmate hij langer werd ge¬bruikt. De normale bal was een varkensblaas, waar omheen leren riempjes werden gelegd. Deze riempjes wer¬den op één plaats aan elkaar geknoopt. Als men nu de bal kopte net op de plaats waar de leren riempjes aan elkaar waren gebonden, had men een aardige rode striem op het voorhoofd. Al vlug breidde de voetbalkoorts zich over geheel Vijlen uit. Men kwam weldra tot de vorming van een elftal, dat later een licentie kreeg om deel te nemen aan de beruchte seriewedstrijden; verder speelde men enkel maar her en der vriendschappelijke wed-strijden.
Voorheen waren reeds twee clubs in de jaren 20 ter ziele gegaan: Olympia (verenigingslokaal in Café "Dur Beumerwald in Vijlenstraat) en Zwart-Wit die het lokaal hadden in Café Werker; het voetbalterrein van Zwart-Wit bevond zich destijds aan de Boom.
De eerste voetbalgevechten speelden zich af "Op gen Dreisschen". De bakermat van de huidige RKVV Vijlen ligt echter "Op dur Grunnevich". In 1935 legden de Gebr. Niks en Zinken de grondsteen voor de huidige RKVV Vijlen; zij gaven de aanstoot tot het beoefenen van de voetbalsport in georganiseerd verband. Op hun initiatief werd er een oprichtingsvergadering bijeen geroepen; deze vergadering werd gehouden in Huize Demollin, de toenmalige groentezaak annex café (vroegere woonhuis van Men Dohmen). Op 19 juni 1935 zag de RKVV Vijlen haar levenslicht. In eerste instantie kozen de oprichters voor de naam V.V.S. (Vijlense Voetbal Sport). Hierin kwam echter na enkele jaren verandering. De leden Leo, Harry, Sjef en Dolf Niks, alsmede Casper, Hubert en Herman Zinken, Leo Reul, Joep Duysings, Wiel Baltus, Piet Baltus, Piet Renardie, Frans Rouvroi, Eduard Meens, Hiens Saive, Hubert Mullenders en Johan Demollin kozen als eerste officiële voor-zitter: Leo Niks; Eduard Meens werd secretaris, Casper Zinken werd pen¬ning¬meester; Hiens Saive en Hubert Mullenders werden bestuursleden; tevens fungeerden zij als begeleider en grens¬rechter. De contributie werd vastgesteld op fl 0,25 per maand. Een voetbalveld lag naast de deur, op “dur Grunnevich”. Doelen kocht men van de ter ziele gegane voetbalvereniging Trintelen. Doelnetten wist men "noaber" Raeren voor een zacht prijsje te ontfutselen. De lijnen van dit eerste officiële voetbalveld werden gemaakt "mit dur kwispel". Later in het jaar traden o.a. tot de V.V.S. toe de heren Casper Baumans en Johan Horbach. Sa¬men met Harrie Niks hebben zij zich vanaf het begin tot aan hun dood verdien¬stelijk gemaakt voor de vereniging. In 1935 nam de V.V.S. voor het eerst deel aan de competitie van de R.K.L.V.B.; men startte destijds in de 3e klasse Onderafdeling. Hiernaast treft u een oude aankondiging in de Vaalser Anzeicher aan . In september 1935 speelde de V.V.S. tegen een Combinatie Elftal Vijlen. De entree was destijd 10 cent. Op dur Grunnevich heeft men zweet en bloed gelaten; bij gastvrouw Netta Thewissen-Duysings werden emmers bier en heel wat haringen verorberd, totdat men in 1938 op zoek ging naar een nieuw clublokaal en voetbalterrein. De Vijlense horeca kon inschrijven en een bod doen om de voetbalvereniging binnen haar muren te halen. Men moest zich wel realiseren dat de kastelein moest zorg dragen voor het speelklaar maken van het veld; bovendien moest hij de spelers onder de rust van thee voorzien en dat alles belangeloos. De keuze viel op Café An der Knap van de familie Heyenrath, die voor fl 27,50 ingeschreven had; fl 0,50 meer dan Café Jos Heyenrath (Aan de Boom). Als nieuw voetbalveld werd een veld in der Bommerich (Schwarzberg), van de familie Geerkens, uitgezocht; hier speelde men tot 1944. Nadat de spelers zich hadden omgekleed gingen ze via "dur Kirberich" en "dur Bermetijn" naar het voetbalveld. In die periode was het, dat de V.V.S. een metamorfose onderging: het geel-zwarte tenue werd aan de kant geschoven en vervangen door een witte broek en ’n groenwitte trui; kleuren die nu nog steeds door de vertegenwoordigende elftallen worden gedra¬gen.
|
