75 jaar voetbal Vijlen in vogelvlucht: 1935 - 2010
In 1933 reeds zinspeelde men in Vijlen met de gedachte de edele voetbalsport in georganiseerd verband te gaan beoefenen. Iedere dag werd er door de Vijlense jeugd, op hun eigen "voetbalveld" Op gen Dreisschen, naar harte lust onder "dur tram" getrapt. "Dur tram" was een extra grote bal, die groter werd, naarmate hij langer werd gebruikt. De normale bal was een varkensblaas, waar omheen leren riempjes werden gelegd. Deze riempjes werden op één plaats aan elkaar geknoopt. Als men nu de bal kopte net op de plaats waar de leren riempjes aan elkaar waren gebonden, had men een aardige rode striem op het voorhoofd. Al vlug breidde de voetbalkoorts zich over geheel Vijlen uit. Men kwam weldra tot de vorming van een elftal, dat later een licentie kreeg om deel te nemen aan de beruchte serie-wedstrijden; verder speelde men enkel maar her en der vriendschappelijke wedstrijden.
Voorheen waren reeds twee clubs in de jaren 20 ter ziele gegaan: Olympia (verenigingslokaal in Café "Dur Beumerwald in Vijlenstraat) en Zwart-Wit die het lokaal hadden in Café Werker; het voetbalterrein van Zwart-Wit bevond zich destijds aan de Boom.

De eerste voetbalgevechten speelden zich af "Op gen Dreisschen". De bakermat van de huidige R.K.V.V. Vijlen ligt echter "Op dur Grunnevich". In 1935 legden de Gebr. Niks en Zinken de grondsteen voor de huidige R.K.V.V. Vijlen; zij gaven de aanstoot tot het beoefenen van de voetbalsport in georganiseerd verband. Op hun initiatief werd er een oprichtingsvergadering bijeen geroepen; deze vergadering werd gehouden in Huize Demollin, de toenmalige groentezaak annex café (nu woonhuis van Men Dohmen). Op 19 juni 1935 zag de R.K.V.V. Vijlen haar levenslicht. In eerste instantie kozen de oprichters voor de naam V.V.S. (Vijlense Voetbal Sport). Hierin kwam echter na enkele jaren verandering. De leden Leo, Harry, Sjef en Dolf Niks, alsmede Casper, Hubert en Herman Zinken, Leo Reul, Joep Duysings, Wiel Baltus, Piet Baltus, Piet Renardie, Frans Rouvroi, Eduard Meens, Hiens Saive, Hubert Mullenders en Johan Demollin kozen als eerste officiële voorzitter: Leo Niks; Eduard Meens werd secretaris, Casper Zinken werd penningmeester; Hiens Saive en Hubert Mullenders werden bestuursleden; tevens fungeerden zij als begeleider en grensrechter. De contributie werd vastgesteld op fl 0,25 per maand. Een voetbalveld lag naast de deur, op der Grunnevich. Doelen kocht men van de ter ziele gegane voetbalvereniging Trintelen. Doelnetten wist men "noaber" Raeren voor een zacht prijsje te ontfutselen. De lijnen van dit eerste officiële voetbalveld werden gemaakt "mit dur kwispel". Later in het jaar traden o.a. tot de V.V.S. toe de heren Casper Baumans en Johan Horbach. Samen met Harrie Niks hebben zij zich vanaf het begin tot aan hun dood verdienstelijk gemaakt voor de vereniging. In 1935 nam de V.V.S. voor het eerst deel aan de competitie van de R.K.L.V.B.; men startte destijds in de 3e klasse Onderafdeling. Onderstaand treft u een foto aan van het elftal, in geel-zwart gestreepte trui en zwarte broek, dat toen de strijd aanbond met de diverse tegenstanders. Op d’r Grunnevich heeft men zweet en bloed gelaten; bij gastvrouw Netta Thewissen-Duysings werden emmers bier en heel wat haringen verorberd, totdat men in 1938 op zoek ging naar een nieuw clublokaal en voetbalterrein. De Vijlense horeca kon inschrijven en een bod doen om de voetbalvereniging binnen haar muren te halen. Men moest zich wel realiseren dat de kastelein moest zorgdragen voor het speelklaar maken van het veld; bovendien moest hij de spelers onder de rust van thee voorzien en dat alles belangeloos. De keuze viel op Café An der Knap van de familie Heyenrath, die voor fl 27,50 ingeschreven had; fl 0,50 meer dan Café Jos Heyenrath (Aan de Boom). Als nieuw voetbalveld werd een veld in der Bommerich (Schwarzberg), van de familie Geerkens, aangezocht; hier speelde men tot 1944. Nadat de spelers zich hadden omgekleed gingen ze via "dur Kirberich" en "dur Bermetijn" naar het voetbalveld. In die periode was het, dat de V.V.S. een metamorfose onderging: het geel-zwarte tenue werd aan de kant geschoven en vervangen door een witte broek en ’n groenwitte trui; kleuren die nu nog steeds door de vertegenwoordigende elftallen worden gedragen. Ondertussen waren dermate veel voetballiefhebbers tot de de voetbalvereniging toegetreden, dat men over kon gaan tot het uitbreiden van de vereniging met een tweede elftal; dit alles gebeurde rond 1940 De belangrijkste verandering kwam in 1942: toen werd de naam V.V.S. gewijzigd in R.K.V.V. Vijlen. In 1942 werden er voor het eerst donateurskaarten aangeboden en vele Vijlenaren voelden zich aangetrokken tot de R.K.V.V. Vijlen. In de jaren 1944-1946 speelde men aan de Hilleshagerweg, op een terrein van de familie Vanwersch; hierna toog men naar de Heinen’s wei aan de Pastorijweg. Alvorens hier op zondagmorgen kon worden gevoetbald, dienden allereerst de "kooflatten" te worden verwijderd. Verder had deze wei enkele evidente herkenningspunten: zo scheef als maar wat en een oude knotwilg bij een van de hoekvlaggen. Voorzover men kon spreken van kleedlokalen, waren die allerminst te vergelijken met de hedendaagse comfort; iedere dinsdag- en donderdagavond moest de reeds gememoreerde Casper Baumans vanuit zijn woning (aan de Pastorijweg) een electriciteitskabel over de weg spannen, zodat in de wintermaanden toch kon worden getraind; ook was er geen warm water; in alle jaargetijden moest men zich wassen in "dur komp". In de loop der jaren had Vijlen een reputatie opgebouwd die er zijn mocht. Overal waar de Vijlense voetballers neerstreken, wisten de gastheren welke zware dobber hun te wachten stond; niet alleen op het veld. maar ook erbuiten wist men zijn mannetje te staan. Velen zullen zich ongetwijfeld de legendarische wedstrijden tegen Willen IV, V.T.V., Lemiers, Sibbe, Bocholtzerheide, Eperheide enz. als de dag van vandaag herinneren. De reizen naar uitwedstrijden werden afgelegd per fiets of vrachtwagen (bestuurd door vader van Leo en Jef Niks); deze reizen waren een belevenis op zich. In het bezochte dorp werd het nodige bier en worst, evenals klompen, ingeslagen voor de thuisreis. Dat de meegenomen artikelen ook wel eens werden vergeten te betalen deed de pret alleen maar stijgen. In het clublokaal aangekomen vloeide het bier weer rijkelijk en op de tonen van "Holder de bolder, we hebben een koe op zolder" werd er gedanst, waarbij de kachel menige keer het loodje moest leggen. Eind jaren veertig, begin vijftig was Dhr Hamerlinck trainer en onder zijn leiding werden diverse mooie successen behaald, waaronder een kampioenschap in 1953, voor het 2e elftal. In 1953 richtte hij samen met Leo Jehae een Jeugdafdeling op, die voortvloeide uit het schoolvoetbal. Giel Kusters was de eerste gediplomeerde jeugdleider; destijds een vereiste om een eigen jeugdafdeling te kunnen starten. Helaas is veel waardevol documentatie materiaal bij een brand, in de vijftiger jaren, in vlammen opgegaan.
« terug18 mei 2012