Algemene ledenvergadering 1 september 1957
"De aanvoerder is verplicht te zorgen dat het ruilformulier juist wordt ingevuld. Verder mag onder de wedstrijd niet van plaats verwisseld worden, zonder toestemming van de aanvoerder".
Steeds ging het met V.V.S. en R.K.V.V. Vijlen crescendo en de goede prestatie droegen er toe bij, dat het ledenbestand als maar steeg. Dit leidde tot de formering van een 3e elftal in 1959. In 1960 wisselde de voetbalvereniging van clublokaal, men trok naar de Boom, naar café Severijns. In 1960 ook werd het kampioenschap in de 1e klasse afdeling Limburg behaald en stapte de R.K.V.V. Vijlen de gelederen der K.N.V.B. binnen. In de 4e klasse K.N.V.B. was Vijlen steeds een van de betere teams en in 1965 leidde trainer Paul Aretz het eerste team naar het kampioenschap in deze klasse. Men promoveerde naar de 3e klasse. Iedereen die dacht, dat Vijlen nu het topje van haar kunnen had bereikt, kwam bedrogen uit. Vijlen was niet, zoals velen verwachtten, een van de staartploegen, in tegendeel men mengde zich in de strijd om de hegemonie in de derde klasse. In de competitie 1966-1967 leek Vijlen rechtstreeks op een kampioenschap af te stevenen. In een beslissingswedstrijd moesten Vijlen en Heilust gaan uitmaken wie zich de kampioen in 3B mocht noemen. Heel Vijlen toog met toeters, bellen, vlaggen en spandoeken naar stadion Kaldeborn te Heerlen om hun jongens een hart onder de riem te steken. Voor niet minder dan 10.000 enthousiaste toeschouwers speelde zich een groots spektakel af, met aan het eind van de reglementaire speeltijd en de verlenging een 0-0 uitslag. Een 2e beslissingswedstrijd werd de daarop volgende zondag in hetzelfde stadion gespeeld. Al deze mensen, die in de eerste wedstrijd genoten hadden van een sprankelende, dramatische en aantrekkelijke voetbalshow kwamen ook nu weer naar het stadion. Helaas voor Vijlen zagen zij Heilust met 1-0 winnen. In Vijlen ging men echter niet bij de pakken neerzitten; bestuur, trainer en spelers bleven doorknokken. In 1967 moest men nogmaals noodgedwongen voor anderhalf jaar uitwijken naar de Hilleshagerweg; het terrein aan de Pastorijweg werd namelijk omgetoverd in het huidige sportpark aan het Weideklokje. De competitie 1968-1969 bracht voor Vijlen het (tot nog toe) sportieve hoogtepunt in haar bestaan. Met groots machtsvertoon werd de R.K.V.V. Vijlen, onder leiding van André Maas, kampioen in de 3e klasse en het kleine Vijlen toog naar de 2e klasse van de K.N.V.B. Toen was dit de op één na hoogste amateur-klasse. In de top van het amateurvoetbal wist Vijlen zich aanvankelijk goed te handhaven, maar na drie jaar viel dan toch het doek, Vijlen moest het Walhalla van het amateurvoetbal vaarwel zeggen en degradeerde naar de derde klasse. Voor het eerst in de geschiedenis, sinds 1935, degradeerde het 1e elftal. Nooit eerder in 37 jaren had men kennis gemaakt met het degradatiespook. Niet alleen het 1e elftal speelde in de op één na hoogste amateur-klasse; ook de A-jeugd speelde toen erg hoog. Van deze lichting is alleen Jo Bock nog actief: aan het einde van afgelopen seizoen werd hij geëerd voor zijn 750e wedstrijd in het tenue van onze club. In de derde klasse bleef Vijlen enkele jaren verdienstelijk meedraaien; geleidelijk aan werd de tegenstand echter te sterk; dit resulteerde in degradatie van het 1e elftal naar de 4e klasse in 1980. Het getuigt echter van enorme wilskracht en mentaliteit dat het vlaggeschip van de vereniging opnieuw kampioen werd in de 4e klasse. Dit gebeurde in een beslissingswedstrijd in Gulpen tegen R.K.V.C.L.; dit duel werd toen voor niet minder dan 1500 toeschouwers met 2-1 gewonnen. De doelpuntenmakers van toen waren Jos Vaessen en Jo Baltus. Vijlen kon zich helaas niet waarmaken in deze klasse en het daarop volgende seizoen degradeerde men weer. Gedurende enkele jaren bleef men in Vijlen met de moed der wanhoop knokken tegen het degradatiespook. Gelukkig werd dit gevaar overwonnen en werd Vijlen weer een volwaardige vierde klasse. In 1985 vierde onze voetbalvereniging haar Gouden Jubileum. Van de toenmalige 6 nog in leven zijnde oprichters zijn er vandaag de dag helaas nog maar 2 onder ons: Herman Zinken uit Nijswiller en Dolf Niks uit Gulpen. Van de 13 jubilarissen zijn er thans nog 8 lid van de vereniging, 5 van hen behoren ook dit maal weer tot de gefêteerden. In datzelfde jaar (1985) bewees het vlaggeschip van de vereniging nog steeds een danig woordje mee te kunnen spreken in de vierde klasse. Met de van Caesar teruggekeerde Leo Vaessen in de gelederen, behaalde men samen met Keer de eerste plaats. In een beslissingswedstrijd te Eys moest men helaas (voor 2400 toeschouwers) met 1-0 het onderspit delven
« terug18 mei 2012