De Limburger, maandag 02 juni 1985
"Op het moment dat de 2400 toeschouwers al rekenden op een verlenging gebeurde het. Met nog ruim tien minuten te spelen, kopten twee Vijlen-verdedigers finaal onder de verre uittrap van de Keerdoelman. Het leer viel voor de voeten van Nico Hermans en deze kon ongehinderd inschieten".
Een jaar later bewees het 2e elftal, hoofdzakelijk rond enkele oudere en ervaren spelers gebouwd, dat men het voetballen nog lang niet verleerd had. In een klasse met maar liefst 4 eerste elftallen (Epen, Wahlwiller, Partij en Reymerstok) behaalde men een prachtig kampioenschap, ofschoon op de allerlaatste speeldag (Koninginnedag) met 2-0 werd verloren in en tegen Nijswiller 2. Omdat ook de concurrenten Partij en Wahlwiller diezelfde dag hun wedstrijden niet in winst wisten om te zetten, kon men toch de kampioensvlag hijsen. Deze hoge klassering van het 2e elftal was echter maar van korte duur: na 2 jaren in de 1e klasse Afdeling Limburg te hebben gespeeld werd men nota bene door de huidige partner bij jeugd en veteranen Lemirsia op de allerlaatste speeldag tot degraderen gedwongen.

In 1989 werd de kantine, de belangrijkste bron van inkomsten, verbouwd tot de mooie ruimte die zij nu is; de toiletruimten werden naar buiten uitgebreid; ook werd er een mooie keuken geplaatst, zodat de hongerige magen na de wedstrijden en trainingen beter kunnen worden gevoed. In datzelfde jaar deed het 1e elftal weer van zich spreken; onder leiding van trainer Arthur Isenborghs bleek men dat seizoen de sterkste ploeg in de 4e klasse B te zijn. Op de laatste speeldag {06 mei 1990} werd gelijk gespeeld in en tegen Iason; omdat concurrent RKASV, waarvan men thuis nog met 0-3 had verloren, in Mechelen ook bleef steken op een gelijkspel, kon men zich storten in het feestgewoel.
« terug18 mei 2012