De carrière van Wim in Vijlen begon eigenlijk enkele jaren eerder op Camping Rozenhof. In 1981 op vakantie vanuit het verre Wateringen onmoette Wim daar zijn Astrid. Niet veel later verhuisde Wim naar Vijlen en tot de dag van vandaag woont hij daar nog. Toen het huisje, boompje en beestje geregeld waren werd het tijd om de voetbalcarrière, die in Wateringen reeds varieerde van het eerste elftal van de lokale 2e klasser tot het achtste elftal dat bestond uit vier broers van der Scheer aangevuld met vrienden, weer op te pakken. In 1984 begon Wim aan zijn eerste volledige seizoen in Vijlen. Het derde elftal was blij dat ze Wim konden contracteren want buiten zijn voetbalkwaliteiten was ook zijn fysiek van ongekende klasse. Het leek vaak alsof Wim van gummi was. Niet dat hij zo soepel was, maar tegenstanders die het duel met hem zochten stuiterden vaak net zo hard weer terug het veld in. Je zou ook kunnen zeggen dat Wim de rots in de branding was. Daarbij maakte het niet uit of hij voorin of achterin stond hij scoorde veel of hield vaak nog meer tegen. Dit optreden bleef niet onopgemerkt bij de trainer van het eerste elftal en na een korte tussenstop in het 2e speelde Wim jaren lang als voorstopper in het eerste. Ook daar werd hij een gevreesde tegenstander voor menig regionale spits die vaak gedesillusioneerd gewisseld werden nadat zij zich kapot gespeeld hadden op Wim. Jaren later, hij was de 35 jaar al ruim gepasseerd, daalde Wim via dezelfde weg die hij gekomen was weer af naar het derde. Zelfs toen werd het weer een succes want de ploeg werd in het seizoen 1999-2000 weer kampioen. Dit was het derde kampioenschap van Wim want in zijn eerste jaar in het seizoen 1984-1985 werd het derde kampioen en in 1990 werd het eerste in de 4e klasse kampioen. Omdat Wim na dit kampioenschap met zes andere kampioenen een stapje terug wilde doen werden de veteranen de volgende halte in zijn imposante carrière. Ondertussen was zoon Mike ook toegetreden tot de Vijlense voetbalgemeenschap en stortte Wim zich op een trainerscarrière. Deze is ondertussen beëindigd maar Wim voetbalt nog steeds, zij het wat langzamer, wat minder fit en wat minder scherp voor de goal bij de veteranen. Hij vertelde recent dat hij voornemens was om dit nog tot in lengte van dagen te blijven doen. Het moment van stoppen zal komen, zoals hij vertelde, als de middencirkel te groot wordt om te belopen. Wij schatten echter in dat Wim zijn pensioen dus wel bij de veteranen zal halen.
www.stalumex.nl
 
|
